W zimie do przeszklonych drzwi przymarza śnieg, w lecie te drzwi są otwierane i rozgrzane powietrze wpada do wnętrza. Wnętrza w klimacie przytulnego strychu pełnego wiekowych „skarbów”. Stare zegary, lampy naftowe, winylowe płyty zawieszone u sufitu, ściany wyglądające jak scenografia do „Wstrętu” Polańskiego, z sylwetkami ludzi wyłaniającymi się zaraz pod powierzchnią tynku. Po szerokim, miedzianym barze sunie piwo a nalewają je ciągle uśmiechnięci barmani, może lubią reggae, może coś jeszcze… Fakt, że są bardzo sympatyczni a piwo jest tanie. Najlepszy stolik to ten okrągły, najmniejszy, zaraz przy szybie, w rogu knajpki. W jej głębi jest jeszcze trochę mniejsze pomieszczenie, z wygodnymi kanapami, jeśli się jest z dziewczyną, można się rozłożyć na oparciu ale nie opierać się przed co intymniejszym dotykiem w tym zaciszu. Co kto i jak lubi… Ale toalety mogłyby zamykać się obie. Jeszcze nigdy nikogo na niczym tam nie przyłapałem, mnie na szczęście też nikt nie zaskoczył, ale podobnie zaciszna atmosfera w tak ważnym miejscu jest bardziej niż wskazana. Więc przychodzi czekać na zwolnienie jednej zamykającej się od środka toalety, gdzie oprócz rzeczy wiadomych wzrok przykuwają wyznania pisane na ścianie grubym flamastrem. Ktoś kocha Olkę, ktoś Wisłę… Co kto i jak lubi…Ja wracam do mojego stolika, tego okrągłego, w rogu knajpki.