To była przez jakiś czas jedyna knajpa, o której mógłbym powiedzieć chyba z pewnym napuszeniem, że była „nasza”. Nasz kumpel pracował za barem, my siedzieliśmy na stołkach po drugiej jego stronie i wszyscy piliśmy tyle samo. Kolega już tam niestety nie pracuje, mam jednak nadzieję, że gdzieś jakoś zarabia. Teraz barmanką jest bardzo ładna wygadana brunetka, jak leje piwo to jednocześnie zalotnie patrzy klientom w oczy. No nie łudzę się, że patrzy tak tylko na mnie… Chociaż jako ostatnio zamawiałem naleśniki, bo w Kolanku naleśniki są najlepsze na całym Kazimierzu, a że Kazimierz jest najlepszym miejscem w Krakowie, to samo za siebie mówi jak muszą być dobre, więc jak zamawiałem te naleśniki, to cały czas się do mnie uśmiechała. Może taki jest jej sposób na napiwki? Ja jej go dałem w każdym razie.

Kolanko jest malutkie, sześć-siedem stolików, w sezonie czynny jest także ogródek, wtedy można usiąść na jednej z długich drewnianych ław. Ze ściany kamienicy spływa bluszcz a ze świeczek gorący wosk, w którym można sobie dłubać, jakoś w ten sposób jeszcze uchodzi.

W tej knajpce zawsze gra świetna muzyka, podobno szef, wielki, gruby i sympatyczny, pyta na spotkaniu z przyszłymi pracownikami, czego ci lubią słuchać. W ogóle o atmosferę tu się dba. W ciągu dnia jest tu przytulnie, spokojnie, wieczorami atmosfera się ożywia, ale można wytchnąć, w odróżnieniu na przykład do Alchemii, gdzie zwłaszcza w weekendy nie ma po co wchodzić. Bo choć legendarnie, to jednak zbyt gęsty dym, duszno od ludzi i od rozważań na temat indyferentyzmu religijnego czyli apateizmu… Zostaję w Kolanku, nad naleśnikiem, przy piwie, pod czujnym a błyszczącym wzrokiem barmanki…