Cudownych lat nie spędzałem tutaj wiele, w istocie były to wizyty sporadyczne, związane z faktem, że ta knajpka mieści się zaraz obok szkoły językowej, gdzie przez dwa lata wysilałem się strasznie i do tego nie zostając poliglotą. Ale może było tak dlatego, że za często, zamiast ćwiczyć reguły gramatyczne, wchodziliśmy ze znajomymi z kursu po tych kilku schodkach, uchylaliśmy bardzo ciężkie drzwi, po czym siadaliśmy do stolika, do filiżanki, do kufla. Schodziliśmy w dół, do sali dla niepalących, bo na szczęście i taką posiada to miejsce. Pomarańczowe, ceglane, piwniczne ściany, kominek i świeczki dają trochę więcej wytchnienia niż wystrój i charakter sali piętro wyżej. Tam dominuje wieczna mgła, szarość tytoniowego dymu spowija chwiejące się stoliki i krzesła, na których siedzą jeszcze bardziej rozchwiani faceci, najczęściej z gazetą w jednej ręce i pokalem albo kieliszkiem w drugiej. Pewnie intelektualiści, ale jednak abnegaci. Zresztą czasem i jedno i drugie się znakomicie uzupełnia. Powinni oni się trochę przewietrzyć, tak jak powinno przewietrzyć się tą przestrzeń. Barmani są za to bardzo mili, tym większy podziw im się należy, bo wiedzą pewnie, że ryzykują w przyszłości ostrymi dolegliwościami płuc. Z uśmiechem zaparzają herbatę, których wybór jest bardzo duży, podają kawałek pysznego ciasta i wydają całkiem sporo reszty. Czyli tyle ile należy, bo drogo nie jest. Może więc zacznę przychodzić tu częściej? Może gdy będę miał więcej ku temu okazji? Może gdy zapiszę się na chiński?