To miejsce jest owiane legendą, która trwa dłużej niż czas istnienia tej knajpki. Tutaj bowiem znajdowała się pierwsza scena Teatru Stu, którego zespół był wtedy jeszcze zgrają nieco rozbrykanych ale jakże utalentowanych studentów. Wydarzenia i historie, mające miejsce na Brackiej są powtarzane z ust do ust przez lata. Najbardziej słynna jest chyba ta o zaprószeniu ognia przez jednego z upojonych przyjaciół teatru. Nie chcąc narażać się nikomu zamilknę w tym momencie, dodając jedynie, że do samospalenia na szczęście nie doszło.

Dziś o przeszłości tego miejsca świadczą rozwieszone na ścianach zdjęcia, plakaty i grafiki twórców i znajomych STU.

Do samej kawiarenki można trafić w dość zaskakujący sposób, idąc przez wąski, kręty korytarz kamienicy. W malutkiej oficynie, przed wejściem do wnętrza, znajdują się niewielkie stoliki, wystawiane tam oczywiście tylko w czasie gdy pora roku temu sprzyja. W środku wystrój jest dosyć jaskrawy, optycznie pomniejsza ale i ogrzewa knajpkę, zresztą zgodnie z jej nazwą. A gdy się do tego wypije jeszcze grzanego miodu (za cenę, która mogłaby być naprawdę nieco niższa) to już jest ciepło jak za piecem. Albo jak wtedy, gdy płomienie stawały na scenie.